Hef tekið það rólega nú í haust, ætlaði að æfa betur en kvef núna síðustu 6 vikur hefur gert æfingarnar stopular. Held ég hafi aldrei verið kvefaður svona lengi áður. Hef náð nokkrum góðum dögum inn á milli en svo í sama farið þess á milli. Vantar örugglega allt koníak í mig!
2012 er ekki alveg full planlagt en ég er skráður í tvö hlaup, Rotterdam maraþon og Skåla opp, helsta "motbakke løp" Norðmanna. 8 km langt, 1820 metra hækkun. Ennþá hægt að skrá sig hér
Er skráður í lottóið í UTMB og fær svar um miðjan jan, er einnig (framarlega) á biðlista fyrir Hardrock 100, erfiðasta 100 mílna hlaupið segja þeir.
Heimasíðan hér: Hardrock 100
Svo planið 2012 lítur einhvern veginn svona út:
15. apríl Rotterdam maraþon
13. júlí Hardrock (ef ég næ inn af biðlistanum)
18. ágúst Skåla opp
25. ágúst UTMB
Reikna samt með að hafa önnur plön því að það er tæpt að ná inn í Hardrock, og gæti alveg eins dottið inn viku fyrir start!
Dec 31, 2011
Sep 23, 2011
Samantekt
Ég æfði og fór til Frakklands með allt annað í huga en það sem varð. Var handviss um að veðrið 2010 var bara undantekning frá góða veðrinu sem var 2006-2009 svo ég var ekki búinn að undirbúa hausinn nógu vel fyrir sama dæmið og í fyrra. Þegar keppninni var frestað breyttust öll mín plön og þá vantaði mig gulrót í staðinn fyrir þá sem ég hafði nelgt mig á, þ.e. að koma í mark fyrir ca. 02:00 á sunnudagsnóttina og þar með vera ca. 30-32 tíma á leiðinni. Hafði einnig planað að taka eins stutt stopp og mögulegt væri en það varð ekki.
Mínusar:
Þarf að vinna betur í hausnum, átti að keyra í gegnum hlaupið án stoppa. Drakk ekki kaffi nema einu sinni sem er alltof lítið. Var kannski ekki oft þjakaður af svefnleysi en almenn þreyta var að angra mig.
Bakpokinn sem ég var með var of lítill fyrir svona veður þegar það þarf endalaust að vera að fara í og úr jakka og slíkt. Alltof margar mínútur fóru í það að festa jakkann utan á bakpokan í staðinn fyrir að geta troðið honum í pokann. Hefði einnig mátt hafa minni jakka.
Á næsta ári mun ég koma mér fyrir mun framar á ráslínunni, að vera aftast kostar mörg sæti í lokin en hefur þó líka það í för með sér að ekki er hlaupið of hratt af stað.
Var of þungur (ekki óvænt kannski :) ) Er núna 82.2 kg og þarf niðurundir 70 kg til að gera góða hluti í þessu hlaupi.
Plúsar:
Var 20 mín hraðari fyrsta legginn en áður, veit þó ekki hvernig ég fór að því...
Útbúnaðurinn var fínn fyrir utan of lítinn bakpoka.
Orkan var alveg ótrúleg, var með gel í brúsa og kom með helminginn heim og mér reiknast til að ég hafi fengið mér sem samsvarar 7 gelum á allri leiðinni + kók á hverri stöð, súpu á annarri hverri og rúmlega einn pastaskammt. Hef aldrei borðað jafnlítið í þessari keppni og hafði aldrei mikla löngun í meiri orku. Það þakka ég Vitargo carbó lódinu.
Skórnir voru góðir, Salomon XT Wing stendur fyrir sínu en margir gerðu eins og ég hafði látið mér detta í hug þ.e. að skipta yfir í götuskó með góðri dempun fyrir seinni hlutann. Sá marga t.d. skipta yfir í nýja Nike skó eða nýja trailskó.
Mínusar:
Þarf að vinna betur í hausnum, átti að keyra í gegnum hlaupið án stoppa. Drakk ekki kaffi nema einu sinni sem er alltof lítið. Var kannski ekki oft þjakaður af svefnleysi en almenn þreyta var að angra mig.
Bakpokinn sem ég var með var of lítill fyrir svona veður þegar það þarf endalaust að vera að fara í og úr jakka og slíkt. Alltof margar mínútur fóru í það að festa jakkann utan á bakpokan í staðinn fyrir að geta troðið honum í pokann. Hefði einnig mátt hafa minni jakka.
Á næsta ári mun ég koma mér fyrir mun framar á ráslínunni, að vera aftast kostar mörg sæti í lokin en hefur þó líka það í för með sér að ekki er hlaupið of hratt af stað.
Var of þungur (ekki óvænt kannski :) ) Er núna 82.2 kg og þarf niðurundir 70 kg til að gera góða hluti í þessu hlaupi.
Plúsar:
Var 20 mín hraðari fyrsta legginn en áður, veit þó ekki hvernig ég fór að því...
Útbúnaðurinn var fínn fyrir utan of lítinn bakpoka.
Orkan var alveg ótrúleg, var með gel í brúsa og kom með helminginn heim og mér reiknast til að ég hafi fengið mér sem samsvarar 7 gelum á allri leiðinni + kók á hverri stöð, súpu á annarri hverri og rúmlega einn pastaskammt. Hef aldrei borðað jafnlítið í þessari keppni og hafði aldrei mikla löngun í meiri orku. Það þakka ég Vitargo carbó lódinu.
Skórnir voru góðir, Salomon XT Wing stendur fyrir sínu en margir gerðu eins og ég hafði látið mér detta í hug þ.e. að skipta yfir í götuskó með góðri dempun fyrir seinni hlutann. Sá marga t.d. skipta yfir í nýja Nike skó eða nýja trailskó.
Sep 20, 2011
Trient til Chamonix
Rölti út í myrkrið allklæddur enda klukkan um 5 um morguninn og frekar kalt. Fáir hlauparar voru á ferli og ég gekk í rólegheitum að fjallinu en hitnaði fljótt og stoppaði enn einu sinni til að fara úr jakkanum og setja hann á pokann, í síðasta sinn ákvað ég enda búinn að fá nóg af þessum blessuðum jakka. Nú var farið að birta aðeins til og það hleypti krafti í mig og fór ég að ganga hraðar og hraðar og fór að ná öðrum hlaupurum, það kveikti vel í mér og náði ég að ganga nánasta viðstöðulaust upp á topp og nú var öndunin orðin aðeins betri. Fékk hinsvegar í fleiri skipti stingi í hamstringinn efst í fjallinu og var farinn að velta því fyrir mér hvort það væri ráðlegt að fara að æsa sig í einhverjum sprettum í restina. Upp á toppnum var glæsilegt útsýni, sólin að skríða upp fyrir fjöllin og ég sá að einn hlauparinn bara settist niður til að fylgjast með þessu en ég hélt áfram.
Nú var farið eftir stíg fyrir fjallið en sömu hæð haldið, nú fór að kólna allsvakalega því hér var ennþá skuggi og langt í að sólin færi að skína á þessa hlið fjallsins. Nennti ekki að stoppa enn einu sinni og fara í jakkann og hélt því áfram. Leiðin í næstu tímastöð Catogne var nokkuð löng og varð mér bara kaldara og kaldara þótt ég væri í langermabol og þunnu hlaupavesti. Var nánast orðinn gegnfrosinn þegar ég náði að stöðinni (144km, 31:52:55, 181 sæti) og sem betur fer höfðu þeir kveikt bál til að hlýja sér og stoppaði ég í 2 mínútur við bálið meðan ég þiðnaði.
Leiðin niður í Vallorcine er löng og oft brött og langt frá því að vera mitt uppáhald og nú hvein vel í lærunum og margir fóru framúr mér enda fór ég ekki hratt. Þegar ég fór að hitna náði ég að hlaupa hraðar og hljóp á endanum á fullri ferð niður saman með 4-5 öðrum hlaupurum síðasta spölinn sem er niður frekar erfiðan skógarstíg og svo er síðasti hlutinn lóðbeint niður í bæinn. Hljóp inn í Vallorcine stöðina (149 km, 32:58:04, 182 sæti) með stutt stopp í huga og fékk mér kók og súpu áður en ég lagði af stað í síðustu km. Fattaði þá að ég hafði ekki fengið mér gel lengi, líklega ekki síðan í Trient. Var hinsvegar fullur af orku og sá ekki neitt vit í að bæta á hana svona rétt fyrir lok hlaups. Var vel stirrður fyrstu tvo km og gat bara hlaupið stutta spretti. Reyndi samt að koma mér í gang og þegar einn hlaupari hljóp framhjá mér varð ég staðráðinn í að hanga í honum í 15 mín, ég vissi að það myndi duga til að hrista stirðleikan af mér. Var einnig umhugað að ná nokkrum sætum svona í restina, taldi mig vera í kringum 200 sæti og langaði töluvert neðar.
Það sem ég vissi líka að framundan var skógastígur sem ég þekkti og er mjög skemmtilegur og því algjör glæpur að labba. Nú fór sólin að skína þótt hitastigið væri ekkert sérstakt, líklega bara rétt yfir núllinu. Leiðinni niður í Chamonix hafði verið breytt og síðasta fjallið tekið út svo nú var bara hlaupið eftir dalbotninum sem var snöggtum skárra en 800m lóðrétt klifur sem er boðið upp á í normal leiðinni áður en brunað er niður í bæinn. Hljóp með pacernum mínum á fínum hraða og sá ég enga ástæðu til að taka framúr honum, hinsvegar þegar nær dró Argentiere fór að draga af félaganum og nú var komið að mér að draga hann áfram. Náðum fljótt nokkrum hlaupurum og einum 10 manna hópi, búinn að ná ca. 15 hugsaði ég en þarf amk að ná 25 til að vera öruggur inn á topp 200 ef eitthvað kæmi fyrir á síðustu km. Við komum samtímis inn í bæinn (154km, 34:04:44, 180 sæti) og eftir stutt kókstopp á stöðinni héldum við áfram og nú voru ca. 9 km eftir en ég vissi að leiðin yrði erfið að því leitinu að stígarnir eru þakktir grjóti og trjágreinum og ekki auðvelt að hlaupa þá. Svona stígar eru þó mitt uppáhald og sá ég strax að ég fór hraðar yfir en aðrir hlauparar og fór nú hratt að tína upp aðra hlaupara og var fljótt kominn fram úr 25 hlaupurum eftir Vallorcine.
Nú var ég kominn á fljúgandi ferð og þaut fram úr nokkrum hlaupurum sem höfðu farið framúr mér á leið niður síðasta fjallið, slóðin varð síðan bara betri og betri, minna af steinum og trjágreinum. Svo kom langur kafli upp á við og var ég nokkuð viss um að hann endaði inn á stígnum sem er hlaupinn í normal leiðinni og ég, Ásgeir og Jói höfðum tekið testhlaup á fyrr í vikunni. Vissi því akkúrat hvenær ég ætti að setja allt í rauðglóandi botn. Leiðin upp var lengri en ég átti von og nú var orðið verulega heitt, var ennþá í hlaupavestinu en ákvað að þrauka þar til ég kæmi í mark í stað þess að stoppa. Þegar ég loks komst inn á lokakaflann var ég fljótur niður á sub 4 mín pace og náði strax tveimur hlaupurum. Stutta seinna er beygt út af stígnum niður brattan malarveg og náði ég að halda góðum hraða þar niður og þar neðst beið Fríða og hlupum við saman niður í bæinn og þar bættist Helga Þóra í hópinn, stuttu seinna Siggi og Jói. Svo var hlaupið áfram niður í bæinn. Þurfti að taka mér smá pásu fyrir síðasta km til en svo var lokaspretturinn tekinn inn í bæinn eftir aðalgötunni en það er algjör skylda að taka endasprett í restina. Þar sem klukkan var að verða 11 um morguninn voru margir áhorfendur út á götunum, og var þétt röð beggja vegna síðasta km eða svo.
Sló aðeins af fyrir lokasprettinn í mark og var virkilega feginn þegar þessu hlaupi var lokið og ég gat hitt fólkið sem hafði farið með mér út í þetta ferðalag. Rétt náði að kveðja Elísabetu og Arnór en þau voru að fara heim snemma. Ásgeir jaxlinn skilaði sér svo í mark nokkrum tímum seinna á svaðalegum endaspretti að vanda.
Ansi áhugaverðu hlaupi lokið á 35:22:57, 162 sæti. Keppnin varð lengri eða 170 km þótt ég hafið lesið að hún hafi endað í 180 km og 10600m heildarhækkun (einhver hafði mælt leiðina með 2 Garmin tækjum).
Sep 19, 2011
Champex til Trient
Labbaði í gegnum bæinn og var hálfdasaður fyrstu km enda enginn hlaupari nærri og ég datt inn í minn eigin heim og tókst að villast aðeins þegar ég labbaði upp malarveg í stað þess að halda áfram meðfram malbikuðum veginum sem ég gekk á til að byrja með. Bílar keyrðu framhjá og flautuðu og þá grunaði mig að ég var ekki á réttri leið sem og var. Snéri við og hélt rétta leið út í myrkrið.
Leiðin var létt til að byrja með og allt benti í þá átt að leiðin til Trient bein og greið, einhvern veginn hafði ég bitið það í mig líka á föstudeginum þegar fréttist að CCC hlaupinu hefði verið breytt að farið yrði fyrir fjallið en ekki yfir það. Það sem hinsvegar lá í vændum eftir nokkur hundruð metra var eitthvað sem ég hefði aldrei getað ímyndað mér að hægt væri að bæta inn í 100 mílna hlaup.
Náði tveimur hlaupurum eftir 3-4 km og hlupum við saman að hliði sem var merkt með endurskinsmerki. Eftir að hafa farið framhjá því byrjuðum við að hlaupa niður á móti sem var kannski ekki svo óvænt. Leiðin varð hinsvegar bara brattari og brattari og oft á tíðum flughál enda hlíðin sem við vorum að fara niður grasi vaxinn. Þetta hélt svo bara áfram og áfram þar til við fórum að hlaupa niður í gegnum zik zak veg, þ.e. í stað þess að hlaupa veginn og taka straujuðum við stystu leið í gegnum beygjurnar sem þýddi þá einnig mun brattari leið. Ekki leið á löngu þar hvína fór í lærunum og ekki síður fór heilinn á fullt að reyna að vinna úr öllum upplýsingum sem ég hafði fengið fyrr um daginn um breytingarnar á leiðinni en hann fann ekkert sem gæti skýrt þess þeysireið lóðrétt niður einhverja f...... hlíð. Svona hélt þetta áfram lengi vel og fór ég að tína upp hlaupara sem voru að klára lærin sín og gátu ekki haldið sama hraða áfram. Það var farið að fjúka all verulega í mig þegar neðar dró, hafði ekki búist við þessu og nú var ég kominn í eitthvert allt annað hlaup en lagði uppí 25 tímum fyrr. Einhver hlauparinn hafði mælt lækkunina 1000-1200m. Kom á endanum niður í einhvern bæ og hélt að það væri Martigny sem átti að vera drykkjarstöð. Hljóp um göturnar með 3 öðrum hlaupurum og á leiðinn varð á okkar vegi bar einn sem bauð upp á vatn á borði út á götu. Stoppuðum þar og frakkarnir í hópnum spurðu til vegar og það sem mér fannst ég heyra var að það væru 30 mín yfir í Martigny. Gott og vel, get sætt mig við það eftir það sem á undan er gengið, þaðan hlyti svo að vera stutt yfir í Trient hugsaði ég. Hlupum svo áfram eftir götunum niður í botn dalsins og byrjuðum svo að fikra okkur upp eftir enn einum zik zak veginum og lá hann í gegnum vínrækt (að ég held) og vínberjaklasar á runnunum beggja vegna vegarins.
Þessi ganga varð fljótt afskaplega einsleit, rölt upp malbikaðan veg um miðja nótt og umhverfið allt það sama, svefnin sótti á og af og til varð ég reikull í spori, bláu vínberjaklasarnari breyttust í leðurblökur þar sem þær héngu á hvolfi og horfðu stórum augum á mann. Síðan hrökk ég upp úr mókinu og áttaði á mig að þetta væri nú bara vínber, engar leðurblökur eða aðrir óvættir. Stuttu seinna fórum við út af veginum og byrjuðum að ganga eftir skógarstíg sem engan enda virtist ætla að taka. Þegar ofar dró fór ég að fá stingi ofarlega í hamstringin og var það svo sárt að mér leist ekkert á, komu þeir með reglulegu millibili í bæði lærin án þess að ég væri að reyna eitthvað sérstaklega á mig.
Við vorum nú orðnir ca. 8 talsins hlaupararnir sem vorum í hóp og vorum við allir jafn rammvilltir, sáum bæ langt fyrir neðan okkur en vissum ekkert hvort þetta var Trient eða Martigny eða einhver allt annar bær. Rakst þarna á Roch Horton (USA) sem hefur klárað Hardrock100 tíu sinnum sem er almennt talið erfiðasta 100 mílna hlaupið en þarna var hann búinn að klára sig, his quads were shot eins og hann orðaði það. Við héldum áfram dágóða stund eftir skógarstígnum og vorum enn hátt fyrir ofan bæinn. Loksins fór stígurinn að liggja niður á við og eftir skammastund komum við niður í Martigny stöðina (26:36:23, 165 sæti) og eftir tvö kókglös hélt ég áfram með hópnum. Nú var orðið svalt svo ég fór í jakkann og missti hina frá mér við meðan ég var að klæða mig í hann. Svo labbaði ég af stað og náði þeim fljótt, leiðin lá nú beint upp bæinn eftir malbikaðri götu sem var áreiðanlega brattari en ESB staðlar leyfðu og grillaðist ég fljótt svo aftur mátti ég stoppa og nú fara úr jakkanum. Þessi stopp til að fara úr og í jakkann í þessari keppni voru orðin fleiri en ég hafði tölur á. Náði fljótt að ná hópnum sem ég hafði misst langt fram úr mér og fór síðan fram úr honum. Hittum nokkra stráka sem stóðu við borð fyrir utan eitt húsana og buðu upp á vatn. Skv. þeim var eins tíma klifur upp á Col de Forclaz.
Varð nú ekkert of glaður við að heyra þetta enda þá þegar búinn að ganga í hálftíma upp þessa brekku, klukkutími til þýddi að hækkunin væri nálægt 1000 metrum. Varð enn og aftur hugsað til Jóa og léttu skógarstíganna hans og var farinn að stórefast um að á þann mann væri treystandi í framtíðinni. Það góða var að Col de Forclaz var á gömlu leiðinni og nú vorum við á leið inn á hana aftur eftir þennan ótrúlega útúr dúr sem við höfðum tekið. Setti nú undir mig hausinn og þrumaði upp brekkuna og fljótlega stungum ég og einn frakkinn hina af og gengum nánast viðstöðulaust upp brekkuna. Þegar ofar dró byrjuðu öndunarerfiðleikarnir að vanda en ég reyndi að láta það hafa sem minnst áhrif á mig. Hinsvegar fór ég að fá stingina í hamstringin aftur og var ég farinn að hafa áhyggur af því enda aldrei upplifað það áður. Reyndi að forðast öll óvænt átök á hann til að forðast það að togna. Af og til fékk ég hóstaköst en nú var um að ræða þurran hósta, var greinilega búinn að hósta upp öllu slími. Fór því að hafa minni áhyggjur af því að ég væri að verða veikur. Fljótlega fór ég að heyra annan hlaupara nálgast og þótt hann hóstaði einnig mikið náði hann að ganga án stoppa og náði mér fljótt. Ég missti þá tvo svo frá mér eftst í brekkunni þegar ég þurfti að stoppa á ca. 20 skrefa fresti.
Svefnleysið var alveg að gera út af við mig efst í brekkunni og þegar ég sá ljós efst þá hélt ég að það væri einhverskonar drykkjarstöð þar, var harðákveðinn í því að finna mér stól þar og setjast í hann og sofna í 5-10 mín. Þegar ég kom hinsvegar þangað upp reyndust þetta bara vera bílljós og því ekkert hægt að stoppa þarna. Bót í máli var að vegvísir sem þarna var sagði að 30 mín væru niður í Trient (gangandi) svo það yrðu ekki nema 10-15 hlaupandi. Reyndi að hlaupa eins og ég gat en lærin voru orðin ansi straujuð eftir ævintýri síðustu klukkustunda svo engin heimsmet voru sett á leiðinni niður í Trient (140 km, 29:07:05, 153 sæti). Kom þangað verulega þreyttur og slæptur og fékk mér kók og súpu. Stóð síðan upp og rölti yfir í sjúkrastofuna til að fá nudd á hægri fótinn en ég hafði hlíft vinstri fætinum allt hlaupið og var sá hægri orðinn vel snúinn og stirrður. Þegar ég kom heim sá ég að ég hafði gert gat á hælinn á báðum hægri sokkunum á þeim tveimur pörum ég notaði í hlaupinu og voru þau bæði ný og ég hef aldrei gert gat á sokkana mína á mínum hlaupaferli. Hafði greinilega notaði hægri fótinn til að bremsa niður öll fjöllin til hlífa þeim vinstri.
Í nuddinu steinsofnaði ég og fékk svo að sofa í ca. 20 mínútur í viðbót áður en ég græjaði mig af stað fyrir loka áfangan, yfir síðasta fjallið og heim, og það var ekki spurning um að dröslast heim, nú var undirbúningur hafinn fyrir að geta hlaupið síðasta áfangan með stæl og koma á fleygiferð í mark. En fyrst þyrfti ég að klöngrast yfir eitt fjall til!
Leiðin var létt til að byrja með og allt benti í þá átt að leiðin til Trient bein og greið, einhvern veginn hafði ég bitið það í mig líka á föstudeginum þegar fréttist að CCC hlaupinu hefði verið breytt að farið yrði fyrir fjallið en ekki yfir það. Það sem hinsvegar lá í vændum eftir nokkur hundruð metra var eitthvað sem ég hefði aldrei getað ímyndað mér að hægt væri að bæta inn í 100 mílna hlaup.
Náði tveimur hlaupurum eftir 3-4 km og hlupum við saman að hliði sem var merkt með endurskinsmerki. Eftir að hafa farið framhjá því byrjuðum við að hlaupa niður á móti sem var kannski ekki svo óvænt. Leiðin varð hinsvegar bara brattari og brattari og oft á tíðum flughál enda hlíðin sem við vorum að fara niður grasi vaxinn. Þetta hélt svo bara áfram og áfram þar til við fórum að hlaupa niður í gegnum zik zak veg, þ.e. í stað þess að hlaupa veginn og taka straujuðum við stystu leið í gegnum beygjurnar sem þýddi þá einnig mun brattari leið. Ekki leið á löngu þar hvína fór í lærunum og ekki síður fór heilinn á fullt að reyna að vinna úr öllum upplýsingum sem ég hafði fengið fyrr um daginn um breytingarnar á leiðinni en hann fann ekkert sem gæti skýrt þess þeysireið lóðrétt niður einhverja f...... hlíð. Svona hélt þetta áfram lengi vel og fór ég að tína upp hlaupara sem voru að klára lærin sín og gátu ekki haldið sama hraða áfram. Það var farið að fjúka all verulega í mig þegar neðar dró, hafði ekki búist við þessu og nú var ég kominn í eitthvert allt annað hlaup en lagði uppí 25 tímum fyrr. Einhver hlauparinn hafði mælt lækkunina 1000-1200m. Kom á endanum niður í einhvern bæ og hélt að það væri Martigny sem átti að vera drykkjarstöð. Hljóp um göturnar með 3 öðrum hlaupurum og á leiðinn varð á okkar vegi bar einn sem bauð upp á vatn á borði út á götu. Stoppuðum þar og frakkarnir í hópnum spurðu til vegar og það sem mér fannst ég heyra var að það væru 30 mín yfir í Martigny. Gott og vel, get sætt mig við það eftir það sem á undan er gengið, þaðan hlyti svo að vera stutt yfir í Trient hugsaði ég. Hlupum svo áfram eftir götunum niður í botn dalsins og byrjuðum svo að fikra okkur upp eftir enn einum zik zak veginum og lá hann í gegnum vínrækt (að ég held) og vínberjaklasar á runnunum beggja vegna vegarins.
Þessi ganga varð fljótt afskaplega einsleit, rölt upp malbikaðan veg um miðja nótt og umhverfið allt það sama, svefnin sótti á og af og til varð ég reikull í spori, bláu vínberjaklasarnari breyttust í leðurblökur þar sem þær héngu á hvolfi og horfðu stórum augum á mann. Síðan hrökk ég upp úr mókinu og áttaði á mig að þetta væri nú bara vínber, engar leðurblökur eða aðrir óvættir. Stuttu seinna fórum við út af veginum og byrjuðum að ganga eftir skógarstíg sem engan enda virtist ætla að taka. Þegar ofar dró fór ég að fá stingi ofarlega í hamstringin og var það svo sárt að mér leist ekkert á, komu þeir með reglulegu millibili í bæði lærin án þess að ég væri að reyna eitthvað sérstaklega á mig.
Við vorum nú orðnir ca. 8 talsins hlaupararnir sem vorum í hóp og vorum við allir jafn rammvilltir, sáum bæ langt fyrir neðan okkur en vissum ekkert hvort þetta var Trient eða Martigny eða einhver allt annar bær. Rakst þarna á Roch Horton (USA) sem hefur klárað Hardrock100 tíu sinnum sem er almennt talið erfiðasta 100 mílna hlaupið en þarna var hann búinn að klára sig, his quads were shot eins og hann orðaði það. Við héldum áfram dágóða stund eftir skógarstígnum og vorum enn hátt fyrir ofan bæinn. Loksins fór stígurinn að liggja niður á við og eftir skammastund komum við niður í Martigny stöðina (26:36:23, 165 sæti) og eftir tvö kókglös hélt ég áfram með hópnum. Nú var orðið svalt svo ég fór í jakkann og missti hina frá mér við meðan ég var að klæða mig í hann. Svo labbaði ég af stað og náði þeim fljótt, leiðin lá nú beint upp bæinn eftir malbikaðri götu sem var áreiðanlega brattari en ESB staðlar leyfðu og grillaðist ég fljótt svo aftur mátti ég stoppa og nú fara úr jakkanum. Þessi stopp til að fara úr og í jakkann í þessari keppni voru orðin fleiri en ég hafði tölur á. Náði fljótt að ná hópnum sem ég hafði misst langt fram úr mér og fór síðan fram úr honum. Hittum nokkra stráka sem stóðu við borð fyrir utan eitt húsana og buðu upp á vatn. Skv. þeim var eins tíma klifur upp á Col de Forclaz.
Varð nú ekkert of glaður við að heyra þetta enda þá þegar búinn að ganga í hálftíma upp þessa brekku, klukkutími til þýddi að hækkunin væri nálægt 1000 metrum. Varð enn og aftur hugsað til Jóa og léttu skógarstíganna hans og var farinn að stórefast um að á þann mann væri treystandi í framtíðinni. Það góða var að Col de Forclaz var á gömlu leiðinni og nú vorum við á leið inn á hana aftur eftir þennan ótrúlega útúr dúr sem við höfðum tekið. Setti nú undir mig hausinn og þrumaði upp brekkuna og fljótlega stungum ég og einn frakkinn hina af og gengum nánast viðstöðulaust upp brekkuna. Þegar ofar dró byrjuðu öndunarerfiðleikarnir að vanda en ég reyndi að láta það hafa sem minnst áhrif á mig. Hinsvegar fór ég að fá stingina í hamstringin aftur og var ég farinn að hafa áhyggur af því enda aldrei upplifað það áður. Reyndi að forðast öll óvænt átök á hann til að forðast það að togna. Af og til fékk ég hóstaköst en nú var um að ræða þurran hósta, var greinilega búinn að hósta upp öllu slími. Fór því að hafa minni áhyggjur af því að ég væri að verða veikur. Fljótlega fór ég að heyra annan hlaupara nálgast og þótt hann hóstaði einnig mikið náði hann að ganga án stoppa og náði mér fljótt. Ég missti þá tvo svo frá mér eftst í brekkunni þegar ég þurfti að stoppa á ca. 20 skrefa fresti.
Svefnleysið var alveg að gera út af við mig efst í brekkunni og þegar ég sá ljós efst þá hélt ég að það væri einhverskonar drykkjarstöð þar, var harðákveðinn í því að finna mér stól þar og setjast í hann og sofna í 5-10 mín. Þegar ég kom hinsvegar þangað upp reyndust þetta bara vera bílljós og því ekkert hægt að stoppa þarna. Bót í máli var að vegvísir sem þarna var sagði að 30 mín væru niður í Trient (gangandi) svo það yrðu ekki nema 10-15 hlaupandi. Reyndi að hlaupa eins og ég gat en lærin voru orðin ansi straujuð eftir ævintýri síðustu klukkustunda svo engin heimsmet voru sett á leiðinni niður í Trient (140 km, 29:07:05, 153 sæti). Kom þangað verulega þreyttur og slæptur og fékk mér kók og súpu. Stóð síðan upp og rölti yfir í sjúkrastofuna til að fá nudd á hægri fótinn en ég hafði hlíft vinstri fætinum allt hlaupið og var sá hægri orðinn vel snúinn og stirrður. Þegar ég kom heim sá ég að ég hafði gert gat á hælinn á báðum hægri sokkunum á þeim tveimur pörum ég notaði í hlaupinu og voru þau bæði ný og ég hef aldrei gert gat á sokkana mína á mínum hlaupaferli. Hafði greinilega notaði hægri fótinn til að bremsa niður öll fjöllin til hlífa þeim vinstri.
Í nuddinu steinsofnaði ég og fékk svo að sofa í ca. 20 mínútur í viðbót áður en ég græjaði mig af stað fyrir loka áfangan, yfir síðasta fjallið og heim, og það var ekki spurning um að dröslast heim, nú var undirbúningur hafinn fyrir að geta hlaupið síðasta áfangan með stæl og koma á fleygiferð í mark. En fyrst þyrfti ég að klöngrast yfir eitt fjall til!
Sep 18, 2011
Gran col Ferret til Champex
Fyrir framan mig blasti Ferret dalurinn í öllu sínu veldi, þótt fallegt væri um að litast skyggði á að framundan var sá hluti leiðarinn sem mig hlakkaði minnst til að hlaupa, þ.e. niður í La Fouly. Ástæðan var einföld, niðurleiðin er löng og kræklótt og þarna byrja lærin að verða aum og síðasti parturinn niður í dalinn er frekar brattur og tekur vel á. Reyndi að hlaupa þetta eins varlega og ég gat en var samt orðinn töluvert þreyttur þegar ég kom hljóp yfir brúnna í botni dalsins og yfir á hægri hluta dalsins. Byrjaði að hlaupa niður veginn í átt að La fouly og sá þá merki fyrir hlaupaleiðina á girðingu þar sem ca. 50 beljur voru fyrir innan. Fannst það skrýtið og fór eitthvað að horfa lengra upp hlíðina þegar ég sé að þar eru hlaupararar langt upp í hlíðinni. Mundi þá eftir breytingu sem gerð hafði verið á leiðinni í ár þannig að í stað þess að hlaupa niður veginn þá var okkur beint upp í fjall og þaðan niður í bæinn. Var ekki að nenna þessu auka klifri bara til þess að taka auka 3-400 metra lækkun í viðbót á lærin. Leiðin lá í gegnum beljuhópinn og stóðu flestar á stígnum sem lá þar í gegn svo eftir smá zik zak hófst klifrið upp hlíðina sem var ekki eins svakalegt og það virtist frá veginum séð. Síðan var hlaupið eftir malarvegi sem lá zik zak niður í La Fouly (110 km, 19:44:39, 194 sæti). Þarna fór ég að verða verulega aumur í lærunum og labbaði af og til nokkra metra.
Var feginn þegar ég kom niður í stöðina og fyllti á alla brúsa að vanda og fékk mér kók. Leit yfir matarborðið en hafði ekki lyst á neinu öðru en smá súpu, kroppurinn hafði næga orku ennþá og var greinilega ekki í neinni þörf fyrir meira. Þarna gerði ég þau mistök að setjast niður, átti bara að skella súpunni í mig og fara út. Eftir að hafa setið smá stund kom sú ástralska og settist hjá mér, hún var mjög öflug í hlaupa niður brekkurnar svo það kom mér ekki á óvart að hún hefði náð mér. Sagði henni að ég hefði fengið fregnir af því að leiðinni eftir Champex yrði breytt, en líka fengið að að vita frá Jóa sem hafði farið þess leið nóttina áður í CCC hlaupinu að þetta væri «fínn skógarstígur» sem hlaupin yrði í staðinn fyrir að fara yfir fjallið Bovine, 2000m hátt. Það hljómaði bara vel, en ég átti eftir að hugsa margar slæmar hugsanir til Jóa og skógarstígsins nokkrum klukkutímum síðar!
Eftir alltof langt stopp stóðum við upp og fórum út fyrir. Áttaði mig ekki á því að það var komið kvöld og sólin var nú farin og um leið hafði hitastigið fallið niður í kannski 5 gráður og sló allsvakalega að mér þegar ég kom út úr stöðinni og mátti ég stoppa og fara í jakkann til að ná upp hita. Var hálfdruslulegur þar sem við gengum eftir veginum að slóða sem liggur niður að brú en næsti hluti liggur meðfram ánni vinstrameginn í dalnum. Um leið og við beygðum niður slóðan fann ég að ég var að skána og skokkaði rólega niður að brúnni en gekk yfir hana. Þegar yfir var komið þá snarbreyttist líðanin og ég fór að hlaupa hraðar og hraðar og endanum var ég kominn á flug á stígnum meðfram ánni. Varð strax alltof heitt svo ég stoppaði til að fara úr stakknum en dúndraði svo af stað. Hlaupaleiðin þarna meðfram ánni er fjölbreytileg og mjög skemmtileg og hef ég alltaf hlaupið hana mjög hratt í fyrri hlaupum. Það sem ýtti við mér líka var að myrkrið var að skella á og mig langaði til komast niður í Praz de-Fort án þess að þurfa að taka upp ennisljósið. Náði því og hljóp að mestu að uppgöngunni upp í Champex en þá var komið kolniðarmyrkur svo ég tók upp ennisljósið.
Vissi frá fyrri hlaupum að ég hafði verið ca. hálftíma upp í Champex og ætlaði að ná því líka núna. Öndunin fór hinsvegar strax í rugl og byrjaði ég að hósta allskyns drasli upp úr lungunum. Hóstinn ágerðist bara eftir því sem ofar dró og leist mér ekki alveg nógu vel á stöðuna, vissi að ég hafði náð mér í smá hálsbólgu fyrir hlaupið en nú var spurningin hvort það væri breytast yfir í veikindi sem gætu sett strik í reikningin hvað framhaldið varðaði.
Aðstæðurnar fra starti höfðu hreinlega boðið upp á veikindi enda búið að vera rigning, snjór, heitt og ískalt til skiptis, úr og í jakkann eftir hitastigi. Síðustu metrarnir upp í Champex (124 km, 22:26.54, 163 sæti) voru jafnerfiðir og í fyrra og kom ég hóstandi inn á stöðina og þar tók ég eitt gott hóstakast til og varð ískalt um leið og ég stoppaði. Þessi hósti pirraði mig verulega, það sem pirraði mig samt meira var að ég vissi ekki hvort ég væri að veikjast og hvernig ég ætti að haga mínu hlaupi héreftir. Vissi að ég var á leið niður undir topp 100 með sama áframhaldi en ef mér versnaði þýddi það stopp einhversstaðar á leiðinni. Það voru jú 10 tímar þar til ég næði til Champex og stærstur hlutinn um nótt í köldu veðri. Ákvað að taka öruggu leiðina á þetta og klára hlaupið frekar en að eltast við sæti. Eftir að hafa fengið mér kók, ákvað ég að fara inn í svefntjaldið og ná smá yl í mig, ef ég gæti sofnað í 10 mín þá væri það plús, var samt ekki svefnþurfi. Þegar ég lagðist undir teppið fór ég að skjálfa óstjórnlega og varð á endanum að ná í fleiri teppi og samt alveg að krókna og tók 20 mín að losna við skjáltann, eftir það lá ég í 10 mín áður en ég stóð upp. Leið nú betur en ákvað fá smá nudd á sára lærvöðvana áður en ég héldi af stað. Fékk bæði nudd á læri og hamstring og voru dömurnar sérstaklega uppteknar af hamstringinum og gerðu allskyns test meðan þau héldu við hann efst. Fannst þetta bara áhugavert allt saman en hugsaði ekki meira út í það, enda var hamstringinn ekkert að angra mig, en það átti þó eftir að breytast.
Eftir nuddið hélt ég yfir í matartjaldið aftur kíkja á töfluna þar sem ég hafði séð upplýsingar um breytingarnar á leiðinni, þar stóð Champex – Trient, 14 km, 700m heildarhækkun. Það hljómaði bara vel og stemmdi við þennan «fína skógarstíg» sem Jói hafði talað um. Varð nú í fyrsta skipti svangur og ákvað að fá mér pasta áður en ég héldi af stað og gat nú klárað af disknum. Þegar ég var á leiðinni út þá mundi ég eftir bláberjabökunni sem einkenni þeirra Champex manna, hef alltaf fengið mér hana hér og því kom ekki annað til greina en að halda í hefðina. Rölti svo út og sá á klukkunni að hún var að nálgast miðnætti.
Var feginn þegar ég kom niður í stöðina og fyllti á alla brúsa að vanda og fékk mér kók. Leit yfir matarborðið en hafði ekki lyst á neinu öðru en smá súpu, kroppurinn hafði næga orku ennþá og var greinilega ekki í neinni þörf fyrir meira. Þarna gerði ég þau mistök að setjast niður, átti bara að skella súpunni í mig og fara út. Eftir að hafa setið smá stund kom sú ástralska og settist hjá mér, hún var mjög öflug í hlaupa niður brekkurnar svo það kom mér ekki á óvart að hún hefði náð mér. Sagði henni að ég hefði fengið fregnir af því að leiðinni eftir Champex yrði breytt, en líka fengið að að vita frá Jóa sem hafði farið þess leið nóttina áður í CCC hlaupinu að þetta væri «fínn skógarstígur» sem hlaupin yrði í staðinn fyrir að fara yfir fjallið Bovine, 2000m hátt. Það hljómaði bara vel, en ég átti eftir að hugsa margar slæmar hugsanir til Jóa og skógarstígsins nokkrum klukkutímum síðar!
Eftir alltof langt stopp stóðum við upp og fórum út fyrir. Áttaði mig ekki á því að það var komið kvöld og sólin var nú farin og um leið hafði hitastigið fallið niður í kannski 5 gráður og sló allsvakalega að mér þegar ég kom út úr stöðinni og mátti ég stoppa og fara í jakkann til að ná upp hita. Var hálfdruslulegur þar sem við gengum eftir veginum að slóða sem liggur niður að brú en næsti hluti liggur meðfram ánni vinstrameginn í dalnum. Um leið og við beygðum niður slóðan fann ég að ég var að skána og skokkaði rólega niður að brúnni en gekk yfir hana. Þegar yfir var komið þá snarbreyttist líðanin og ég fór að hlaupa hraðar og hraðar og endanum var ég kominn á flug á stígnum meðfram ánni. Varð strax alltof heitt svo ég stoppaði til að fara úr stakknum en dúndraði svo af stað. Hlaupaleiðin þarna meðfram ánni er fjölbreytileg og mjög skemmtileg og hef ég alltaf hlaupið hana mjög hratt í fyrri hlaupum. Það sem ýtti við mér líka var að myrkrið var að skella á og mig langaði til komast niður í Praz de-Fort án þess að þurfa að taka upp ennisljósið. Náði því og hljóp að mestu að uppgöngunni upp í Champex en þá var komið kolniðarmyrkur svo ég tók upp ennisljósið.
Vissi frá fyrri hlaupum að ég hafði verið ca. hálftíma upp í Champex og ætlaði að ná því líka núna. Öndunin fór hinsvegar strax í rugl og byrjaði ég að hósta allskyns drasli upp úr lungunum. Hóstinn ágerðist bara eftir því sem ofar dró og leist mér ekki alveg nógu vel á stöðuna, vissi að ég hafði náð mér í smá hálsbólgu fyrir hlaupið en nú var spurningin hvort það væri breytast yfir í veikindi sem gætu sett strik í reikningin hvað framhaldið varðaði.
Aðstæðurnar fra starti höfðu hreinlega boðið upp á veikindi enda búið að vera rigning, snjór, heitt og ískalt til skiptis, úr og í jakkann eftir hitastigi. Síðustu metrarnir upp í Champex (124 km, 22:26.54, 163 sæti) voru jafnerfiðir og í fyrra og kom ég hóstandi inn á stöðina og þar tók ég eitt gott hóstakast til og varð ískalt um leið og ég stoppaði. Þessi hósti pirraði mig verulega, það sem pirraði mig samt meira var að ég vissi ekki hvort ég væri að veikjast og hvernig ég ætti að haga mínu hlaupi héreftir. Vissi að ég var á leið niður undir topp 100 með sama áframhaldi en ef mér versnaði þýddi það stopp einhversstaðar á leiðinni. Það voru jú 10 tímar þar til ég næði til Champex og stærstur hlutinn um nótt í köldu veðri. Ákvað að taka öruggu leiðina á þetta og klára hlaupið frekar en að eltast við sæti. Eftir að hafa fengið mér kók, ákvað ég að fara inn í svefntjaldið og ná smá yl í mig, ef ég gæti sofnað í 10 mín þá væri það plús, var samt ekki svefnþurfi. Þegar ég lagðist undir teppið fór ég að skjálfa óstjórnlega og varð á endanum að ná í fleiri teppi og samt alveg að krókna og tók 20 mín að losna við skjáltann, eftir það lá ég í 10 mín áður en ég stóð upp. Leið nú betur en ákvað fá smá nudd á sára lærvöðvana áður en ég héldi af stað. Fékk bæði nudd á læri og hamstring og voru dömurnar sérstaklega uppteknar af hamstringinum og gerðu allskyns test meðan þau héldu við hann efst. Fannst þetta bara áhugavert allt saman en hugsaði ekki meira út í það, enda var hamstringinn ekkert að angra mig, en það átti þó eftir að breytast.
Eftir nuddið hélt ég yfir í matartjaldið aftur kíkja á töfluna þar sem ég hafði séð upplýsingar um breytingarnar á leiðinni, þar stóð Champex – Trient, 14 km, 700m heildarhækkun. Það hljómaði bara vel og stemmdi við þennan «fína skógarstíg» sem Jói hafði talað um. Varð nú í fyrsta skipti svangur og ákvað að fá mér pasta áður en ég héldi af stað og gat nú klárað af disknum. Þegar ég var á leiðinni út þá mundi ég eftir bláberjabökunni sem einkenni þeirra Champex manna, hef alltaf fengið mér hana hér og því kom ekki annað til greina en að halda í hefðina. Rölti svo út og sá á klukkunni að hún var að nálgast miðnætti.
Subscribe to:
Posts (Atom)